الست

ما ز خرابات عشق مست الست آمدیم
نام بلی چون بریم چون همه مست آمدیم

پیش ز ما جان ما خورد شراب الست
ما همه زان یک شراب مست الست آمدیم

خاک بد آدم که دوست جرعه بدان خاک ریخت
ما همه زان جرعه‌ی دوست به دست آمدیم

ساقی جام الست چون و سقیهم بگفت
ما ز پی نیستی عاشق هست آمدیم

دوست چهل بامداد در گل ما داشت دست
تا چو گل از دست دوست دست به دست آمدیم

شست درافکند یار بر سر دریای عشق
تا ز پی چل صباح جمله به شست آمدیم

خیز و دلا مست شو از می قدسی از آنک
ما نه بدین تیره جای بهر نشست آمدیم

دوست چو جبار بود هیچ شکستی نداشت
گفت شکست آورید ما به شکست آمدیم

گوهر عطار یافت قدر و بلندی ز عشق
گرچه ز تأثیر جسم جوهر پست آمدیم

(عطار)

همام، از ویژگان امیر المومنین(ع) ، خیلی دوست می داشت که غالبا حدیث پرهیزکاران در میان باشد و مولا علی (ع)از بندگان ناب خداوند سخن باز گوید ولی موفق نمیشد.تا یک روز که بر تمنای  خود پیروز گشت و امیر المومنین (ع)را واداشت تا لختی از پرهیزکاران صحبت بدارد.

با آنکه پروردگار متعال از پرستش بندگان بی نیاز بود وگرد گناهشان نیز بردامن کبریایش نمی نشست، مقرر فرمود به منظور طی تکامل وتهذیب نفس طاعت و بندگی کنند واز معاصی حتی المقدور بر کنار باشد در جامعه ی بشر پرهیزکاران گروهی برجسته وممتازند که نشانه هایی درخشان وصفاتی ویژه دارند اینان در گفتار راستگو ودر معاشرت ورفتار فرو تن ومتواضع اند .